Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Καντή

      Η Καντή είναι η μικρότερη κόρη μιας οικογένειας στα χρόνια του μεσοπολέμου που διηγείται την πορεία της οικογένειας. Ένα βιβλίο της Κατερίνας Φραγκάκη, εγώ δεν θα πω της Δικηγόρου όπως οι περισσότεροι , διότι η Κατερίνα είναι πολύ περισσότερο και πολύ πιο σημαντικό, για μένα είναι από της πιο ευαίσθητες  και πιο δυνατές ψυχές που έχω γνωρίσει... Πριν από δύο μήνες μας απέδειξε και ένα καλά κρυμένο ταλέντο αυτό της συγγραφής. Η Κατερίνα αποφασίζοντας να αναστήσει την γιαγιά την Καντή χωρίς ενδεχομένως να το γνώριζε στην αρχή ανέστησε όλες τις Γιαγιάδες, αυτές που έζησαν από το μεσοπόλεμο και μετά , αυτές που κυνηγήθηκαν , πάλεψαν και τελικά γεμάτες αναμνήσεις μας είπαν τα καλύτερα παραμύθια !!! Η Κατερίνα με εξαίσιο τρόπο ζωντανεύει την Καντή και μας θυμίζει τις γλυκές ή πικρές αναμνήσεις που μπορεί να είχαμε από τη δική μας γιαγιά !! Ταυτίστηκα όσο δεν έχω ταυτιστεί ποτέ με βιβλίο διότι είχα την τύχη να έχω γνωρίσει και γω τη δική μου Καντή. 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Εκδηλώσεις Ηράκλειο 2012

            Οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου Ηρακλείου έτοιμες για σερβίρισμα !!!
                                                   Πρόγραμμα 2012

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Εκεί που ζουν οι Τίγρεις

 "Εκεί που ζουν οι Τίγρεις"  του jean -Marie Blas de Robles. Ένα βιβλίο το οποίο θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσει να διαβάζουν βιβλία που εμπλέκουν διαφορετικές εποχές και χαρακτήρες. Ο Ήρωας του βιβλίου Ελεαζάρ που στην πραγματικότητα είναι απλά ο συνδετικός κρίκος των πραγματικών Ηρώων της ιστορίας εργάζεται ως ανταποκριτής ειδησεογραφικού πρακτορείου στην Αλκαντάρα της Βραζιλίας. Η γυναίκα του Ελάινε τον έχει εγκαταλείψει και συμμετέχει σε μία επιστημονική αποστολή στη Ζούγκλα. η κόρη του Μοέμα είναι φοιτήτρια και παραδομένη στη χρήση ουσιών με μπερδεμένη σεξουαλικότητα, και βέβαια ο Κίρχερ η βιογραφία του οποίου παρουσιάζεται από τον πιστό μαθητή του Κασπάρ Σοτ και  αγαπημένο μου χαρακτήρα . Ένα φοβερά ενδιαφέρον βιβλίο με ιδιαίτερες ανατροπές, με αποκορύφωμα τον θλιβερό επίλογο.
   Κλείνοντας και το τελευταίο κεφάλαιο πραγματικά είχα τη γεύση του ανικανοποίητου και θεωρούσα ότι έμειναν πολλά ερωτηματικά , κάνοντας μια δεύτερη σκέψη αντιλήφθηκα ότι δεν θα μπορούσε να τελειώσει διαφορετικά , οτιδήποτε άλλο θα ευτέλιζε τους χαρακτήρες.